Laat ze zijn

Laat ze zijn als knikkers

sierlijk rollend,

doorzichtig glanzend

om hun kobaltblauwe as

Krassen komen vanzelf

met de tijd

als ze keihard kletteren

kogels op koude tegels

tot ze matgesleten zijn

Audrucktanz

Ik zou je willen

schrijven langbenig

verderlicht aaneengeregen

mij overgevend

snelstromend aan

de woordendans

Ik schrijf je

afgemeten hoekig

vastgehouden in

de stramheid van

mijn eigen

vastgelopen

binnenmars

Fata morgana

Het gedicht 

is als een vergezicht

perspectief

in elke richting

grote hoogtes

evenwicht

of als de vervaagde afdruk 

van een verlaten landschap

de vergeten ansicht

die aan niemand 

is gericht